Sinds het uitbreken van de  crisis 8 maal meer suicide 

http://www.doorbraak.eu/informatieve-en-strijdbare-video-van-het-amsterdamse-comite-dwangarbeid-nee/

 Marco Florijn, de na de slachting door de kiezers afgetreden wethouder

 van asociale zaken van Rotterdam,onder vuur.

 https://www.youtube.com/watch?v=T_4dX_1qXqU

 En het zal nu met de nieuwe coalitie van Leefbaar, D '66 en cda alleen maar nog erger worden

maatregelenverordening wwb febr.2013

 

En we worden op onze wenken bediend, hieronder uit het coalitie akkoord

dat leefbaar, d'66 en cda hebben gesloten blz 21 volle kracht vooruit heet het

maar u begrijpt dat 100 jaar achteruit wordt bedoeld terug naar 1930

"""""""help het r'damse college zo snel mogelijk in de bijstand"""""""""

citaat                                proces verbaal uitslag GR mrt '14           opkomst 45 %

De tegenprestatie voor de bijstandsuitkering, in welke vorm dan ook,

 geldt als een verplichting voor Rotterdammers in de bijstand.  einde citaat
 
Maarten Struijvenberg        met 279 stemmen ach wat zielig              Leefbaar
 
             
-------volle kracht vooruit over de uitkeringsrechten heen met een buldozer------

 

 

 

Tewerkstelling Rotterdam bij de Roteb. We are change under cover in de bijstand

 Arbeidseinsatz anno 2013

https://www.youtube.com/watch?v=qiZxvf9bCmk

Dwangarbeid in Engeland

http://www.doorbraak.eu/groot-brittannie-boycott-workfare-verzet-tegen-dwangarbeid/

 

Dwangarbeid Aktie      Folder

         426.000 in de bijstand mei 2014

 

Dwangarbeid in gemeentelijke termen reintegratie  of work first of tegenprestatie

 is de huidige manier van omgaan met werklozen door de regering en het gemeentebestuur

misbruik van werklozen door de overheid is een betere formulering

 de vroegere sociale diensten zijn met de WWB in de hand omgeboouwd tot

ASOCIALE DIENSTEN

In plaats van mensen te helpen, helpt de overheid de mensen

 nog een eindje verder de narigheid in

En de staatssecr mevr.Klijnsma doet er nog een schepje bovenop,

wie er bij een sollicitatie niet naar haar zin uitziet

krijgt drie maanden geen uitkering,

 mag deze staatssecretaris bij het oude vuil a.u.b

 

Werk heeft het gemeentebestuur niet, wel willen ze graag dat de stad wordt schoongehouden,

 maar ze willen hiervoor niet gewoon een salaris betalen.

 

Werklozen hebben kennelijk geen recht op een minimumloon

 

Of de wet op het minimumloon geldt kennelijk niet voor het gemeentebestuur,

 

 met pek en veren de stad uitjagen is nog te goed voor hun


 

 

Wat is er eigenlijk mis met mensen

 gewoon een baan geven voor de stadsreiniging,

                            met tenminste het minimumloon, 

                                                        werkkleding en vakantiegeld en goede arbeidsvoorwaarden


 

 

De participatiewet bestaat nog niet maar een participatiebedrijf

 met de naam Stroomopwaarts, bestaat al

Schiedam,Vlaardingen en Maassluis werken hier samen

om de werklozen te werk te stellen zonder daarvoor salaris te betalen,

 

uit de gemeentelijke verordening van december 2013 

http://meningen4.webnode.nl/dwangarbeid/gem-verordening/

e. het niet of in onvoldoende mate naar vermogen verrichten van door het college
opgedragen onbeloonde  maatschappelijk nuttige werkzaamheden

als bedoeld in artikel 9, eerste lid onder c van de wet;


Hierbij moet met name gedacht worden aan schending van 

verplichtingen die aan belanghebbende zijn opgelegd

 in het kader van het leveren van een tegenprestatie.
Maatregelenverordening WWB gemeente Schiedam

 

samen terug naar 1930

                                dwangarbeid 100 jaar geleden

Help deze dwangarbeidcoalitie naar het grofvuil

.....de regionale Asociale dienst.....

 

 

 

In Schiedam is hier de wethouder Mario Stam (pvda) verantwoordelijk

                            

 

ook voor de periode '14-'18 is dhr M. Stam     pvda  

portefeuillehouder Asociale zaken

http://www.schiedam.nl/Def/Overheids-Modules/BIS-Module-30/Bestuur-en-organisatie/Stam.html

Bestuursakkoord 14/18

2 Decentralisaties

 Door dwarsverbanden te leggen tussen werk en inkomen, 

 welzijn  zorg en  kan de participatie nog beter worden gestimuleerd

 

In Vlaardingen is de wethouder Cees Oosterom (cda) verantwoordelijk

            

ook voor de periode '14-'18 is dhr. C. Oosterom     cda 

 portefeuillehouder Asociale zaken

http://www.vlaardingen.nl/Bestuur_Organisatie/College_van_B_W/Samenstelling_B_W/Cees_Oosterom

 blz 3     Coalitieakkoord 14/18

 De schaal van Vlaardingen is te klein om adequaat en efficiënt uitvoering te geven 

 aan de decentralisatie van de jeugdzorg, de zorg en werk en inkomen.

 De samenwerking met Maassluis en Schiedam wordt verder geïntensiveerd.

 verder op blz 3

 Waar de beleidsvorming steeds meer op regionaal niveau zal plaatsvinden.......

 Het aantal werkgelegenheidsprojecten wordt uitgebreid.

 Een project als West@Werk wordt ook in andere wijken uitgerold

 

In Maassluis

            

 voor de periode '14-'18 is dhr.D.van der Houwen VSP

Verenigde Senioren Partij   portefeuillehouder Asociale zaken

                             college@maassluis.nl

http://www.maassluis.nl/bestuur-en-organisatie/wethouder-van-der-houwen_44091/

 

 blz 18  CWP Maassluis

10.   De tegenprestatie in de bijstand wordt op een rechtvaardige wijze ingevoerd.
        Zo wordt bij reintegratieverplichtingen ook rekening gehouden met
        mantelzorgtaken of medische beperkingen.
12.   Bij de vorming van de regionale sociale dienst ‘Stroomopwaarts’ houden
        we de toegevoegde waarde voor de inwoners van Maassluis in het oog.
        In Maassluis moet de front-office functie behouden blijven

 

 

De drie colleges van b en w hebben besloten samen te werken,

zij verdienen gemiddeld meer dan 6000 per maand per persoon

en zij vinden dat minima wel voor niks kunnen werken  

 ( $#@*&^%!><}{"+)  website redactie

 

affiche Dwangarbeid Nee Rijnmond

 

                                             Artikel 19  nederlandsegrondwet

·       1.Bevordering van voldoende werkgelegenheid is voorwerp van zorg der overheid.

·       2.De wet stelt regels omtrent de rechtspositie van hen die arbeid verrichten en

              omtrent hun bescherming daarbij, alsmede omtrent medezeggenschap.

·       3.Het recht van iedere Nederlander op vrije keuze van arbeid wordt erkend,

                  behoudens de beperkingen bij of krachtens de wet gesteld.

 

bron

http://wetten.overheid.nl/BWBR0001840/geldigheidsdatum_18-05-2014

 

 

 

http://dwangarbeidnee.blogspot.nl/

 

De T shirts zijn te bestellen

http://www.doorbraak.eu/winkel/

meer weten  http://www.doorbraak.eu/

 

http://www.doorbraak.eu/de-nieuwe-t-shirts-tegen-dwangarbeid-zijn-nu-te-bestellen/

 

 

 

 

'Vernederende' klusjes voor Amsterdammers in bijstand

Door: Jonathan Witteman −24/12/13, 05:00     VOLKSKRANT
 
De gemeente Amsterdam laat mensen in de bijstand 32 uur per week onbetaald dossierpagina's tellen, planten water geven of schoenen poetsen. Ook moeten zij als onderdeel van hun reïntegratie strijken, afwassen, nietjes uit paperassen halen of takken rapen in het Amsterdamse Bos. De bijstandsgerechtigden zelf noemen het werk zinloos en vernederend.
 
 
De Amsterdamse Dienst Werk en Inkomen (DWI) zegt bijstandsgerechtigden 'werknemersvaardigheden' te willen aanleren, zoals 'op tijd komen, je aan afspraken houden, gezag aanvaarden, samenwerken, omgang met collega's, etc.' 'Hierbij is het besef belangrijk dat een toekomstige baan vaak niet voor 100 procent bestaat uit de meest uitdagende werkzaamheden, maar dat het wel een opstap naar zo'n (droom)baan kan zijn', schrijft DWI in een reactie. De dienst zegt verdringing van betaalde banen te willen voorkomen, ook al leidt dit volgens bijstandsgerechtigden tot nutteloos werk.

De Groningse hoogleraar sociale zekerheidsrecht Gijsbert Vonk noemt de Amsterdamse aanpak exemplarisch voor wat hij als de 'repressieve verzorgingsstaat' typeert. 'Er is meer en meer sprake van een straf op bijstandsafhankelijkheid.' Vonk vindt het positief dat gemeenten proberen mensen met een uitkering aan betaald werk te helpen. 'Maar we schieten te ver door. Het onderscheid tussen criminelen met een taakstraf en bijstandsgerechtigden dreigt te vervagen. Er klinken duistere ondertonen door in het beleid, alsof we mensen in de bijstand willen laten paraderen als de zondebokken van een verzorgingsstaat in crisis.'
  •  
     
    Uit gemeentelijke documenten blijkt dat het werken met behoud van uitkering vaak bedoeld is als straf of 'disciplinering'.

Tegenprestatie
'Werken met behoud van uitkering' verplicht mensen in de bijstand verplicht om voor onbepaalde tijd onbetaalde arbeid te verrichten om hun uitkering niet te verliezen. 3.100 van de 40 duizend Amsterdammers in de bijstand doen dit inmiddels; over heel Nederland zijn geen cijfers bekend, behalve dat begin dit jaar 207 duizend Nederlanders deelnamen aan een reïntegratietraject. Per 1 juli 2014 wil het kabinet alle bijstandsgerechtigden verplichten een tegenprestatie te leveren voor hun uitkering.

In de woorden van staatssecretaris Klijnsma is werken met behoud van uitkering bedoeld om bijstandsgerechtigden 'via de kortste weg weer naar regulier werk te helpen'. Maar volgens de Amsterdamse bijstandsgerechtigden komt daar niets van terecht. Zij voelen zich tegengewerkt in hun zoektocht naar een baan en gekleineerd door het DWI-personeel, vertellen ze in gesprekken met de Volkskrant.

Uit gemeentelijke documenten blijkt dat het werken met behoud van uitkering vaak bedoeld is als straf of 'disciplinering'. Wie volgens DWI onvoldoende meewerkt, krijgt een strafkorting. Zo dreigde de gemeente deze maand een alleenstaande moeder 30 procent (282 euro) te korten omdat zij tijdens haar pauze als schoonmaker liever alleen luncht en niet aan een tafel met haar twintig collega's. 'U wil [sic] zich niet aan een van de huisregels houden, namelijk het gezamenlijk eten in uw lunchpauze', schreef DWI in een brief. Zulke dreigementen zijn schering en inslag, vertellen bijstandsgerechtigden. De eerste negen maanden van 2013 legde DWI 1.274 strafkortingen op, tegen 914 in dezelfde periode vorig jaar, aldus de dienst.

Sisyfusarbeid
De Amsterdamse bijstandsgerechtigden ervaren hun verplichte werk als sisyfusarbeid. 'De planten verzopen, letterlijk, zo veel water moesten we ze geven', zegt Benjamin van Crevel (53). 'Elke week waren er plantenbakken leeg omdat de vorige planten dood waren. De enige zegening was als we de schoenen mochten poetsen van de bijstandsgerechtigden die in het Amsterdamse Bos takken moeten rapen. Schoenpoetsen was namelijk het enige waarbij je mocht zitten.

 

Kamer eist verheldering bijstandsregels en staakt debat

Bewerkt door: redactie −16/12/13, 20:54 − bron: ANP       VOLKSKRANT
 

mag deze staatssecretaris bij het oude vuil a.u.b  (website redactie)

 

De Tweede Kamer heeft nog veel vragen over het kabinetsplan om de bijstandsregels aan te scherpen. Het debat hierover werd vandaag na de eerste termijn op voorstel van het CDA gestaakt. Het gaat in januari verder. Staatssecretaris Jetta Klijnsma (Sociale Zaken) moet dan een aantal zaken verhelderen.

 

Het kabinet wil vanaf halverwege volgend jaar de bijstandsregels strenger maken. Bijstandsgerechtigden die in één pand wonen, kunnen dan gekort worden op hun uitkering omdat ze bepaalde kosten delen. Wie bijstand aanvraagt, moet eerst aantonen dat hij in de voorafgaande 4 weken genoeg zijn best heeft gedaan een baan te vinden. In ruil voor bijstand moet straks een tegenprestatie worden geleverd. Ook kunnen gemeenten hardere sancties gaan opleggen.

De linkse oppositie in de Kamer vindt deze voornemens veel te ver gaan, maar ook onder meer CDA, D66, PVV en ChristenUnie hebben (uiteenlopende) bezwaren. Eerder bleek al bij gemeenten en belangenorganisaties zware kritiek te leven.

Mantelzorg
Klijnsma probeerde maandag de zorgen in de Kamer te temperen. Ze zegde toe dat het leveren van mantelzorg aan een ziek familielid ook als tegenprestatie mag gelden. Gemeenten krijgen verder ruimte voor 'maatwerk'. Zo mogen ze voorschotten verstrekken als iemand die bijstand aanvraagt op zwart zaad zit.

Maar de Kamer was niet tevreden met de uitleg van de staatssecretaris. Ze vindt het bijvoorbeeld nog onvoldoende duidelijk in hoeverre bijstandsgerechtigden voortaan zelf moeten bewijzen dat ze zich aan de regels hebben gehouden. Klijnsma kon ook nog niet zeggen of een bepaling over het leren van de Nederlandse taal in de wet wordt opgenomen of dat daar een aparte regeling voor komt.

Eerste Kamer
Het meest kritisch is de SP. Kamerlid Sadet Karabulut wil het liefst dat Klijnsma de hele wet intrekt. Ook GroenLinks ziet heel weinig in de wet. CDA, D66 en ChristenUnie steunen in hoofdlijnen de principes, maar hebben op onderdelen grote moeite met de voorstellen. Zo wil de ChristenUnie dat bijstandsmoeders met jonge kinderen niet worden verplicht werk te zoeken.

Waarschijnlijk krijgen de kabinetsplannen uiteindelijk wel steun van de coalitiepartners VVD en PvdA, die daarover afspraken hebben gemaakt in het regeerakkoord. Als de hele oppositie tegenstemt, dreigt de wet echter te sneuvelen in de Senaat. Daar heeft het kabinet geen meerderheid

 

 

Vandaag staat in de Volkskrant een artikelenserie* over de toestanden bij Herstelling Werk en Uitvoering (HWU) in Amsterdam, waar onder verantwoordelijkheid van wethouder Andrée van Es bijstandsgerechtigden worden tewerkgesteld met behoud van uitkering, oftewel: dwangarbeid. Het comité Dwangarbeid Nee heeft meegewerkt aan de totstandkoming van de Volkskrant-artikelen. In oktober publiceerde het comité al een kritisch rapport over Amsterdamse dwangarbeidprojecten.

Voor zover wij als comité weten, is het de eerste keer dat een journalist van een bekend landelijk dagblad is gaan graven naar de misstanden rond dwangarbeid, die individuen en organisaties de laatste jaren steeds meer naar voren brengen. Journalist Jonathan Witteman nam de tijd om alles tot op de bodem uit te zoeken. Hij interviewde dwangarbeiders die in de projecten van HWU aan de Laarderhoogtweg hadden gewerkt of die er nu werken. Sommige interviews duurden langer dan een uur. Mensen legden hun hele leven bij wijze van spreken op tafel. Alles werd opgenomen. Naar eigen zeggen heeft hij zo tientallen personen geïnterviewd, niet alleen dwangarbeiders, maar ook spreekuurmedewerkers van de Bijstandsbond, een van de groepen die meedoen aan het comité Dwangarbeid Nee, evenals Doorbraak. Verder heeft Witteman advocaten geraadpleegd die hem inzage in dossiers hebben gegeven. Tenslotte heeft hij een rondleiding gehad op de Laarderhoogtweg en de uitvoerders van het project de gelegenheid gegeven om hun visie op de gang van zaken naar voren te brengen. Het onderzoek heeft flink wat weken in beslag genomen. Het comité waardeert het bijzonder dat Witteman onze signalen serieus heeft genomen en dat hij van De Volkskrant-redactie de ruimte heeft gekregen om dit grondige onderzoek te verrichten, resulterend in de artikelenserie van vandaag. In die artikelen worden volgens ons veel van onze ervaringen en analyses bevestigd. In Wittemans artikelen staan reacties van leidinggevenden die in onze ogen op een onthullende manier duidelijk maken wat de ware en bewuste doelstellingen zijn van dwangarbeidtrajecten en de daarbij toegepaste methoden.

Aanvullingen

Hoeveel ruimte De Volkskrant ook geeft, het is vanzelfsprekend onmogelijk om in een paar krantenartikelen alle aspecten van de verhalen van dwangarbeiders, gerelateerd aan het werk op de Laarderhoogtweg, tot hun recht te laten komen. De sociale context van hun situatie blijft in de artikelen enigszins buiten beschouwing. Wij willen daarom als comité enkele aanvullingen naar voren brengen.

In de artikelen beweert de HWU-directeur dat dwangarbeiders zes tot negen maanden in zijn centrum blijven. Die uitspraak wordt verder niet van commentaar voorzien. Dat zou de indruk kunnen wekken dat de dwangarbeid na negen maanden is afgelopen. Niets is echter minder waar. Sommigen werken er namelijk al jaren. Witteman heeft ook mensen geïnterviewd die niet meer op de Laarderhoogtweg werken, maar in een ander dwangarbeidproject. Daaruit blijkt dat dwangarbeiders in diverse opeenvolgende reïntegratietrajecten worden rondgepompt en onder de in de artikelen beschreven omstandigheden werkzaam moeten zijn. Zo heeft hij iemand geïnterviewd die eerst werd verplicht om in het Amsterdamse Bos te werken, daarna in de keuken op de Laarderhoogtweg aan de slag moest en nu in een traject op de Zeehoeve zit. Een andere geïnterviewde werkt nu enkele weken op de Laarderhoogtweg, maar heeft eerder een jaar via “een participatiebaan” gewerkt. Met andere woorden: na negen maanden worden bijstandsgerechtigden doorgestuurd naar weer een ander dwangarbeidtraject. De HWU is echt bedoeld als schrikbeeld voor bijstandsgerechtigden die elders als dwangarbeider werken en die met hun klantmanager discussiëren en van mening verschillen over wat er zou moeten gebeuren. “Je moet meewerken, anders stuur ik je naar de Laarderhoogtweg!”, dat krijgen bijstandsgerechtigden vaak te horen. De eerdergenoemde man die een jaar via “een participatiebaan” had gewerkt, was na die periode wat gaan tegensputteren bij zijn klantmanager. Hij klaagde er terecht over dat hij zo niet aan het betaalde werk kwam en dat het bedrijf waar hij dwangarbeid verrichte, hem niet in dienst wou nemen. Daarop vonden er met zijn ‘baas’ onderhandelingen plaats over verlenging van “het participatiecontract”. Hij zou eerst nog eens drie maanden met behoud van uitkering moeten werken, zo eiste men. En daarna zou men wel verder zien. Toen hij daartegen protesteerde, werd hij door zijn klantmanager afgeblaft met: “Ga jij maar naar de Laarderhoogtweg!”

Geen contract

Tegen de deelnemers aan dwangarbeidprojecten wordt in het eerste gesprek gezegd: “Je moet hier zes weken werken”. Maar in het tweede gesprek krijgen ze te horen: “Je moet hier een half jaar werken”. En in het derde gesprek of in de loop van het traject verandert dat in: “Je moet hier werken tot je een betaalde baan hebt”. Steeds worden de afspraken veranderd. De dwangarbeiders worden vernederend bejegend en krijgen geen kans om langs andere wegen aan betaald werk te komen. Ze krijgen geen contract met afspraken. Mondelinge uitlatingen blijken niets waard te zijn. Uit de reacties van ambtenaren op de Laarderhoogtweg valt op te maken dat het om doelbewust beleid gaat. Een van de geïnterviewde ambtenaren meldt dat dwangarbeiders moeten leren om op tijd te komen en om te leren werken. De bedrijfssituatie wordt zo volledig mogelijk nagebootst. Ze moeten “werknemersvaardigheden” ontwikkelen.

Dat betekent dat bijstandsgerechtigden moeten “leren” om bevelen op te volgen, zonder verdere uitleg, waarbij ze ook nog eens onbeschoft worden behandeld. Ze moeten “leren” om te werken in een rechteloze positie, waarbij ‘bazen’ in het ene gesprek melden dat ze afspraken met hen willen maken die in het volgende gesprek helemaal niet blijken te zijn nagekomen. Een positie ook waarbij weinig tot niets op papier staat en bijstandsgerechtigden zijn overgeleverd aan de grillen van ambtenaren. De dwangarbeiders moeten ook nog “leren” dat ze voor leugenaar worden uitgemaakt, omdat nooit wordt geloofd dat ze ziek zijn. Ze moeten “leren” dat hun ‘baas’ hen zoveel mogelijk onder druk gaat zetten om toch te komen werken. Omdat Witteman de context van de dwangarbeiders wat te weinig weergeeft, wordt niet duidelijk dat sommigen al langer ziek zijn of in hun leven met bijzondere sociale en andere omstandigheden te maken hebben, nog voordat ze aan een dwangarbeidtraject beginnen. Die omstandigheden zullen de HWU en de gemeentelijke Dienst Werk en Inkomen (DWI) een zorg zijn. De bijstandsgerechtigden moeten immers “leren” om toch te komen werken. Met hun privé-omstandigheden wordt vaak geen rekening gehouden. De leidinggevenden op de Laarderhoogtweg bootsen een bedrijfssituatie na die van het ellendigste en miserabelste soort is. Uitbuiting en overheersing is blijkbaar wat bijstandsgerechtigden moeten “leren” te aanvaarden. Ze moeten “leren” om respectloos te worden behandeld en een onderbetaald baantje te krijgen, op het absolute minimum, waar ze de hele week voor moeten werken en waarbij ze nog steeds zijn aangewezen op de Voedselbank.

Als ze dat allemaal “geleerd” hebben, dat wil zeggen: ingestampt hebben gekregen, dan zullen ze spoedig uitstromen naar werk in de schoonmaaksector of de thuiszorg. Althans, dat is de theorie, die geheel in overeenstemming is met de neo-liberale leugen dat betaald werk voor het opscheppen ligt, als je maar wilt. In de praktijk komt daar niets van terecht. Veel mensen blijven ook na het traject aan de Laarderhoogtweg in de uitkering hangen of weten tijdelijk aan de druk te ontsnappen. Een van de geïnterviewden heeft een kleine erfenis gekregen en heeft daarom even geen uitkering meer. Het verloop onder de dwangarbeiders is groot. Ze worden ziek van de toestanden op de Laarderhoogtweg, en degenen die het wel volhouden, moeten soms jaren verplicht onbetaald blijven werken of worden uitzichtloos van het ene met de Laarderhoogtweg vergelijkbare traject naar het andere gestuurd. Veel mensen blijven in de bijstand zitten. Wat in de artikelen ook niet wordt genoemd, is dat bijstandsgerechtigden echt worden gedwongen om de maximale periode op de Laarderhoogtweg te verblijven. Ze moeten het traject volledig uitzitten, op straffe van stopzetting van hun uitkering. Willen ze naar een ander reïntegratiebedrijf gaan of willen ze een opleiding volgen, dan worden ze daarin tegengewerkt. Dat mag blijkbaar niet.

Trede drie

In de artikelen vertelt de HWU-directeur dat de bijstandsgerechtigden die gedwongen worden tewerkgesteld, op “trede drie” zitten. Ze zouden “toeleidbaar” zijn naar de arbeidsmarkt, maar ze zouden daarbij nog wel “werknemersvaardigheden” moeten aanleren. Aan de ene kant worden bijstandsgerechtigden naar de Laarderhoogtweg gestuurd die door lichamelijke, geestelijke of sociale omstandigheden niet kunnen werken, maar wel onder druk worden gezet om dat toch te doen. Die groep hoort volgens de regels van “de participatieladder” in feite thuis op “trede twee”. Aan de andere kant hebben veel bijstandsgerechtigden juist wel betaald gewerkt, soms jarenlang. Ze zijn gewend om altijd vroeg op te staan en hebben veel werkervaring. Toch moeten ook zij “werknemersvaardigheden” aanleren. Ze horen in feite thuis op “trede vier”, met het label “kansrijk op de arbeidsmarkt”. Maar toch worden ze ingedeeld op “trede drie”, dus met de verplichting om “werknemersvaardigheden” aan te leren. Dat past ook in het beleid. Deze mensen moeten namelijk “leren” om hun ambities bij te stellen (lees: te verlagen). Ze moeten ervan doordrongen raken dat een leuke baan er voor hen niet meer inzit, hoewel ze daar nog wel de kansen voor hebben. Dat overkomt veel werkzoekenden.

Een voorbeeld. Een zeer actieve alleenstaande moeder moet na een moeilijke scheiding op de Laardehoogtweg gaan wassen en strijken. Ze verricht op vrijwillige basis een heleboel nuttige activiteiten op de school van haar kinderen. Ze draait de tussenschoolse opvang en is altijd beschikbaar als de school ondersteuning nodig heeft. Maar ze wordt door ambtenaren verplicht tot wassen en strijken. Als er voor- en naschoolse opvang is, dan mag ze haar kinderen niet meer zelf naar school brengen. En de ontoereikende vergoeding voor die opvang heeft tot gevolg dat ze een deel daarvan zelf moet ophoesten. Door de dwangarbeid verliest ze dus zelfs een deel van haar inkomen. Ze mag op woensdag geen vrije dag nemen, omdat vrijdag standaard de vrije dag is. Ze wil graag klasse-assistent worden en de opleiding daarvoor op eigen kosten gaan doen. Daar sluit haar vrijwilligerswerk prima bij aan. Als ze vraagt of ze via “een participatiebaan” klasse-assistent kan worden, dan krijgt ze te horen: “Nee, dat kan niet, want we weten niet of u werknemersvaardigheden heeft”. De DWI-contactpersoon weigert bovendien om bij haar eerdere werkgevers en bij de school waar ze actief is, te informeren naar haar “werknemersvaardigheden”. Zonder bewijs wordt meteen maar aangenomen dat die vaardigheden ontbreken. In de denkwereld van dit soort klantmanagers is dat volkomen logisch. Alleen al het feit namelijk dat ze met tegenvoorstellen komt, in plaats van het Laarderhoogtweg-traject klakkeloos te aanvaarden, betekent volgens de managers op zichzelf al dat ze de “werknemersvaardigheden” nog broodnodig moet aanleren. Oftewel: ze moet nog “leren” gehoorzamen. Daarom vindt zo’n klantmanager het ook niet nodig om nader onderzoek in te stellen. Zo kan het dus gebeuren dat mensen met een arbeidsverleden van tientallen jaren, die geen moeite hebben met “het arbeidsritme”, op “trede drie” belanden.

In de ogen van de uitvoerders aan de Laarderhoogtweg is de situatie van de alleenstaande moeder niet belachelijk of onrechtvaardig. De “werknemersvaardigheid” die ze nog niet bezit, gaat erom dat ze nog moet aanvaarden dat ze genoegen dient te nemen met geestdodend, zwaar en onderbetaald flexwerk, zonder uitzicht op iets beters. Ze moet “leren” om zich erbij neer te leggen dat ze wordt afgeblaft en gekoeioneerd. De essentie van het gemeentelijke beleid wordt uitgedrukt in een reactie van de DWI, die in de Volkskrant-artikelen is opgenomen: “Hierbij is het besef belangrijk dat een toekomstige baan vaak niet voor honderd procent bestaat uit de meest uitdagende werkzaamheden, maar dat het wel een opstap naar zo’n (droom)baan kan zijn.” De clou is vanzelfsprekend dat het slechts voor enkelingen een opstap naar een wat leukere baan zal zijn. Duizenden bijstandsgerechtigden en flexwerkers accepteren hun beroerde situatie tegen wil en dank, omdat ze hopen en de illusie hebben dat ze bij die enkelingen zullen behoren. Dat is de ideologische worst die hen wordt voorgehouden. Maar voor duizenden en nog eens duizenden zal die “droombaan” er nooit komen.

Piet van der Lende

 

 

 

 

Participatiedictatuur                      van dhr. Bregman   ( historicus)     Volkskrant 27-12-13

 

2013 Het einde van de solidariteit   Hans Groen  op Joop.nl  http://www.joop.nl/opinies/detail/artikel/24664_2013_het_einde_van_de_solidariteit/

 

 

Wanneer ‘iets terugdoen voor je bijstand’ dwangarbeid wordt

door AT op 10/12/2010

in Bestuursrecht,Decentralisatie,Grondrechten

Post image for Wanneer ‘iets terugdoen voor je bijstand’ dwangarbeid wordt

Sneeuwschuiven, biljarten met bejaarden of oppassen op kinderen van de hardwerkende Nederlander. Bijstandsgerechtigden zouden dergelijke activiteiten moeten verrichten ‘om iets terug te doen’ voor de genoten bijstand, dat is althans de opinie van de Kamerfracties van VVD en CDA met gedoogsteun van de PVV. Buiten alle voorspelbare uitvoeringsproblemen die rijzen wanneer je in een gemiddelde stad als Groningen alle 7.600 bijstandsgerechtigden met een sneeuwschuiver de straat op wilt sturen, valt deze luchtballon ook met juridische argumenten vrij eenvoudig door te prikken.

Allereerst valt op dat de Wet werk en bijstand (WWB) de gemeenten verantwoordelijk maakt voor re-integratie. Kamerleden hoeven zich daar dus niet mee te bemoeien. Gemeentebesturen kunnen daarbij tal van instrumenten inzetten, waaronder scholing en zelfs vormen van verplichte arbeid (Work First). Werk je niet mee aan zo’n re-integratietraject, dan kun je worden gekort op je uitkering. Kortom: in de kern stellen VVD en CDA eigenlijk iets voor wat nu al gebeurt en kan, zo weten we sinds de uitspraken van de Rb Arhnem en de Centrale Raad van Beroep over een Arnhemse en een Amsterdamse bijstandsgerechtigde die weigerden aan zo’n traject mee te werken.

Het grote verschil tussen wat nu gebeurt en wat VVD en CDA voorstellen is het doel van de arbeid. Zijn de huidige ‘work first’ trajecten nog gericht op het weer naar de arbeidsmarkt toe leiden van de bijstandsgerechtigden, het leidende principe in het voorstel van VVD en CDA is niet het arbeidsmarktperspectief, maar het principe van reciprociteit: omdat je van de samenleving (lees: de hardwerkende Nederlander) bijstand ontvangt, mag die samenleving van jou verwachten dat jij werkzaamheden verricht ten gunste van die samenleving. In een principe van reciprociteit ontbreekt elke individuele toets: het maakt feitelijk niet uit of die werkzaamheden bijdragen aan het arbeidsmarktperspectief van de bijstandsgerechtigde.

Daarmee komt de verplichte arbeid gevaarlijk dicht bij wat in art. 4 EVRM onder dwangarbeid wordt verstaan. De CRvB toetst in zijn uitspraak over de Amsterdamse werkweigeraar dat verbod aan de volgende criteria:

1) de aard, de plaats, de duur en de werktijden van de in het kader van de aangeboden voorziening te verrichten werkzaamheden in relatie tot de mogelijkheden, de werkervaring, de opleiding en de gezinssituatie van de betrokkene,
2) de duur van de werkloosheid van de betrokkene,
3) of en zo ja, hoe de aangeboden voorziening kan bijdragen aan de arbeidsinschakeling van de betrokkene, en
4) de zwaarte van de sanctie bij niet meewerken aan de aangeboden voorziening.

Bij de categoriale werkverplichting die VVD en CDA bepleiten, loopt het in ieder geval fout bij het eerst een derde criterium. ‘Iets terug doen voor de samenleving’ heeft immers niets te maken met het verkleinen van het gat tot de arbeidsmarkt

 

http://www.publiekrechtenpolitiek.nl/wanneer-%E2%80%98iets-terugdoen-voor-je-bijstand%E2%80%99-dwangarbeid-wordt/     (bron)

 

 

Gemeenten maken misbruik van werklozen

Sinds de invoering van de nieuwe bijstandswet moeten gemeenten van uitkeringsgerechtigden een tegenprestatie vragen. Voor het eerst heeft de rechter gemeenten berispt die daarbij te ver zijn gegaan. Dat schrijft de Volkskrant maandag 25 maart.

Zwartboek 'Werken in de bijstand: allesbehalve gewoon goed werk.'
December 2012

Bijstandsgerechtigde stapt naar de rechter

Een bijstandsgerechtigde in Middelburg is naar de rechter gestapt vanwege een conflict met Orionis Walcheren, de gemeenschappelijke dienst sociale zaken van de Zeeuwse gemeenten Vlissingen, Middelburg en Veere. Orionis Walcheren vroeg hem een contract te tekenen om een jaar lang 32 uur per week niet nader omschreven werk te doen met behoud van uitkering. Toen de Middelburger weigerde, werd hij gekort op zijn uitkering. Eén maand kreeg hij helemaal geen geld, waarop hij naar de rechter stapte.

De man is door de rechter in het gelijk gesteld. In de overeenkomst had ten minste moeten staan om welke werkzaamheden het ging. Met 32 uur per week overschrijden de gemeenten naar het oordeel van de rechter de normen voor de tegenprestatie voor een uitkering. Verder vindt de rechtbank dat ten onrechte geen rekening is gehouden met leeftijd, opleiding en werkervaring.

Niet de enige

De Middelburger is niet de enige in deze regio. Al meer dan 300 bijstandsgerechtigden uit de 3 Zeeuwse gemeenten hebben een dergelijk contract getekend.

Adri den Bakker, beleidsmedewerker bij de FNV, zegt in de Volkskrant: 'Veel mensen in vergelijkbare situaties durven zich niet te verzetten, omdat hun dan een korting op de uitkering boven het hoofd hangt.'

Zwartboek FNV

Bovendien maken veel meer gemeenten misbruik van werklozen. Vorige maand presenteerde de FNV het zwartboek ‘Werken in de bijstand: allesbehalve gewoon goed werk’ . Daaruit blijkt dat bijstandsgerechtigden steeds vaker werken met behoud van uitkering, waarbij een hoop misgaat. De vakbeweging constateert dat er sprake is van verdringing van regulier werk, dat mensen slecht behandeld worden en dat bijna niemand van de bijstandsgerechtigden normaal loon voor reguliere werkzaamheden krijgt.

Leo Hartveld, vicevoorzitter FNV In Beweging: ‘Uit de verhalen blijkt dat meerdere gemeenten profiteren van goedkope arbeidskrachten, die geen loon ontvangen, maar werk moeten doen dat bij de gemeenten blijft liggen. Terwijl werk moet lonen. Deze mensen zijn vaak radeloos en voelen zich in een hoek gezet. De FNV staat voor gewoon goed werk, dus werk met een fatsoenlijk loon en een goede begeleiding naar regulier werk, daar moeten gemeenten op inzetten.’

Download het zwartboek >>

Misstanden in Amsterdam

Een voorbeeld. In het Praktijkcentrum van de Dienst Werk en Inkomen in Amsterdam werken veel uitkeringsgerechtigden onder slechte voorwaarden en zonder enig perspectief op betaald werk. Ook worden uitkeringsgerechtigden hier geselecteerd om met behoud van uitkering te werken, onder meer bij de gemeente, bij winkels als Albert Heijn en de Hema, callcenters, in de beveiliging en op Schiphol.

Geen vrijheid in pauze

Op het Praktijkcentrum zelf mogen werkers zonder loon ook tijdens pauzes het terrein niet verlaten. Ook het recht om pauzes vrij in te vullen wordt hier ondermijnd. De uitkeringsgerechtigden voelen zich niet met respect behandeld. Te pas en te onpas wordt gedreigd met stopzetting of verlaging van hun uitkering.

Het verzet van Amsterdamse bijstandsgerechtigden groeit. Maandag 25 maart voerden zij actie met het comité Dwangarbeid Nee. Daaraan nemen deel: bijstandsgerechtigden, AbvaKabo FNV, ASB, Bijstandsbond, Comité Vrouwen en de bijstand/EVA, Doorbraak, FNV Bondgenoten en de SP.

Maaike Zorgman, bestuurder FNV Bondgenoten: ‘Dit moet stoppen. Vrijheid is één van onze grondbeginselen. Bijstandsgerechtigden verdienen respect en gewoon goed werk met loon, geen armoede, slechte behandeling en uitbuiting. Zij hebben net als andere werkers het recht om hun onkosten vergoed te krijgen en pauzes in

 

bron

http://www.fnv.nl/nieuwsberichten/gemeenten-maken-misbruik-van-werklozen/